Het onderwerp van laaggeletterdheid wordt vaak aangestipt binnen educatieve kringen en instellingen, maar hoe vaak komt laaggeletterdheid daadwerkelijk voor binnen onze samenleving? Binnen dit stukje gaan we kort in op laaggeletterdheid en het voorkomen ervan.

Laaggeletterdheid kan begrepen worden als een situatie waarin individuen moeite hebben met lezen, schrijven en/of rekenen. Hierbij kan het gaan om zowel kinderen als volwassenen die vanwege verschillende omstandigheden niet in staat zijn deze basisvaardigheden op het gewenste niveau te beheersen.

Volgens de stichting ‘Lezen & Schrijven’ hebben naar schatting 2,5 miljoen mensen in Nederland een probleem met taal, rekenen of digitale vaardigheden. Het gaat hierbij dus niet alleen om laaggeletterdheid in de traditionele zin, maar ook om mensen die moeite hebben met digitale tools en toepassingen, iets wat in onze steeds verder digitaliserende samenleving even belangrijk wordt. Van deze groep mensen is het grootste deel autochtoon.

En nee, het gaat niet uitsluitend om ouderen. Laaggeletterdheid komt ook voor bij jongeren. Uit onderzoek van de Inspectie van het Onderwijs blijkt dat één op de vier vijftienjarigen moeite heeft met het begrijpen van teksten. Hiernaast bevindt bijna 8% van 15-65 jarige een persoon zich op het laagste niveau van geletterdheid (1F-niveau). Bij ouderen is laaggeletterdheid weliswaar een ernstig probleem, met ongeveer een derde van de 65-plussers die als laaggeletterd geclassificeerd kunnen worden.

Laaggeletterdheid is dus een probleem dat de hele samenleving raakt, van jong tot oud en van autochtoon tot allochtoon. Het vergt oplossingen die net zo veelzijdig en inclusief zijn als de groep mensen die het raakt. En bovenal vergt het begrip en bewustzijn bij ons allemaal.

Klik hier voor meer informatie en bronnen: https://hetsen-visschers.nl/